स्मृतिका पानाहरू पल्टाउँदा आज पनि म त्यही पहाडी गाउँको आँगनमा पुग्छु, जहाँ मेरो बाल्यकालका सुनौला पाइलाहरू छापिएका छन्। मेरो जन्म एउटा यस्तो विकट तर प्राकृतिक रूपमा निकै सम्पन्न गाउँमा भएको थियो, जहाँ आधुनिकताको स्पर्श पुग्न बाँकी नै थियो। बिजुलीको आउजाउ अनिश्चित थियो, बाटाहरू ढुङ्गा र माटोका असजिला नागबेली थिए। तर, ती असुविधाहरूका बीच पनि मानिसहरूको न्यानो आत्मीयता र प्रकृतिसँगको सामीप्यले मेरो पहिलो संसारलाई स्वर्गभन्दा सुन्दर बनाएको थियो। गाउँका ती हरिया डाँडा, कलकल बग्ने खोला र शान्त वनपाखा नै मेरो जीवनका पहिलो शिक्षक थिए। तिनै खोलाका ढुङ्गाहरूसँग खेल्दै र गोरुको पछि दौडिँदै गर्दा मैले जीवनको पहिलो पाठ सिकेँ— सरलता नै सबैभन्दा ठूलो सौन्दर्य हो।
आज पनि मलाई त्यो दिन स्पष्ट याद छ, जब मैले पहिलोपटक नीलो सर्ट र कालो पाइन्ट लगाएर विद्यालयको ढोका टेकेको थिएँ। काँधमा झुण्डिएको सानो झोला, हातमा समातेको कापी र मनमा उब्जिएको एउटा अनौठो कौतूहल! साथीहरूसँग हिँडेर विद्यालय पुग्नु हाम्रो दैनिक युद्ध जस्तै थियो। कहिलेकाहीँ शिक्षकहरूको कठोर अनुशासन र गल्ती गर्दा खाइने पिटाइले मन डराउँथ्यो, तर उहाँहरूको स्नेह र शिक्षाप्रतिको लगाव नै मेरो भविष्यको जग बन्यो।
मैले पहिलोपटक 'क' अक्षर लेख्दा शिक्षकको अनुहारमा जुन खुसी र गर्वको झलक देखेँ, त्यसले मेरो बालमस्तिष्कमा एउटा अमिट छाप छोडिदियो। त्यहीँबाट मैले बुझेँ— शिक्षा केवल अक्षर चिन्नु मात्र होइन, यो त अन्धकारबाट प्रकाशतिर लाग्ने एउटा महामार्ग हो। हुन त मेरा दिनहरू सजिला थिएनन्, कामको सिजनमा विद्यालय छोडेर बुबा-आमालाई मेलापात सघाउनुपर्ने परिस्थिति। दशैँको बेला पाइने नयाँ लुगा नै वर्षभरिको सबैभन्दा ठूलो खुसी हुन्थ्यो। तर, ती अभावहरूले हामीलाई गुनासो गर्न होइन, थोरै कुरामा पनि असिम आनन्द लिन सिकायो। ती साना खुसीहरूमा जुन गहिराइ थियो, त्यो आजको भौतिक सुविधाले भरिएको संसारमा सायदै पाइएला।
मानिसहरू भन्छन्— बाल्यकाल केवल खेल्ने र रम्ने समय हो। तर मेरो हकमा, मेरो बाल्यकाल एउटा मौन चिन्तनको समय पनि थियो। साथीहरूसँग खेल्दा खेल्दै पनि म कहिलेकाहीँ एक्लै टोलाउँथेँ। पहाडको अग्लो थुम्कोमा बसेर म आकाशमा उडिरहेको चिललाई हेर्थेँ र सोच्थेँ— के म पनि कहिल्यै यो पहाडको घेरा नाघेर त्यो परको क्षितिजसम्म पुग्न सकूँला? मेरो मनमा एउटा छुट्टै संसार थियो— सपना र योजनाहरूको संसार। म सहर जाने सपना देख्थेँ, आफ्नो र आफ्नो परिवारको जीवन बदल्ने सपना देख्थेँ। गाउँका आफन्त र साथीहरू "धेरै ठूलो सपना नदेख, सानो सोच्नु नै सुरक्षित हुन्छ" भन्थे। तर मेरो अन्तर्मनले मलाई सधैं घच्घच्याइरह्यो— "सानो सोचले मानिसलाई साँघुरो घेरामा मात्र सीमित राख्छ, तिम्रो गन्तव्य त त्यो पारिको सहर र नयाँ सम्भावनाहरू हुन्।" मैले त्यही दिन संकल्प गरेँ— म आफ्नो भविष्यको निर्माता आफैँ बन्नेछु।
समयको बहाबसँगै जब म १७ वर्षको उमेरमा पाइला टेक्दै थिएँ, मेरो मनभित्र एउटा भावनात्मक आँधी चलिरहेको थियो। एकातिर भविष्यको उत्साह थियो भने अर्कोतिर अनिश्चितताको डर। मैले बुझेँ कि जीवन अब बाल्यकालको त्यो उन्मुक्त हाँसोमा मात्र सीमित रहने छैन। अबको समय जिम्मेवारी, कठिन निर्णय र कठोर परिश्रमको हो।
मैले आफैँलाई एउटा वचन दिएँ— "यदि मेरो सपना अधूरो नै रहन्छ भने पनि, म प्रयास गर्न कहिल्यै पछि हट्ने छैन।" पहाडको जीवनले मलाई एउटा अमूल्य उपहार दिएको थियो— संघर्ष गर्ने क्षमता र धैर्यता। सपनाहरू पूरा हुनु वा नहुनु दोस्रो कुरा हो, तर सपना देख्ने साहस गर्नु र त्यसका लागि लड्नु नै जीवनको वास्तविक सार्थकता हो” अहिले फर्केर हेर्दा लाग्छ, सपनाहरू सधैं शतप्रतिशत पूरा हुनुपर्छ भन्ने छैन। कतिपय सपनाहरू अधूरो हुनुमै त्यसको सौन्दर्य लुकेको हुन्छ। त्यही अधूरोपनले नै हामीलाई निरन्तर हिँडिरहन, नयाँ अवसरहरू खोज्न र आफूलाई अझ निखार्न प्रेरित गर्छ। मेरा ती पहाडी दिनहरू, त्यो चिसो हावा, बुबाको पसिना र आमाको ममता— यी सबै मेरो भित्री ऊर्जाका स्रोत हुन्।
मैले सिकेको सबैभन्दा ठूलो सत्य के हो भने— वास्तविक सफलता केवल व्यक्तिगत सुख र सुविधामा मात्र छैन। आफ्नो क्षमताले अरूको जीवनमा कस्तो प्रभाव पार्न सकिन्छ, आफ्नो समुदाय र परिवारका लागि के योगदान दिन सकिन्छ भन्ने कुरा नै महत्वपूर्ण हो। मेरो अधूरा सपनाहरूले मलाई कठोर होइन, झन् बढी लचिलो र दयालु बनाएका छन्।
पहाडको त्यो अध्याय सायद समाप्त भयो, तर त्यसले मभित्र जुन आत्मविश्वासको बीउ रोपेको थियो, त्यो आज एउटा विशाल वृक्ष बन्ने तरखरमा छ। मेरो सपनाको यात्रा अझै चलिरहेको छ। जीवनको यो राजमार्गमा कहिले उकाली आउँछन्, कहिले ओराली, तर म थाकेको छैन। किनकि मलाई थाहा छ— जबसम्म मभित्र संघर्ष गर्ने चाहना र सपना देख्ने आँखा जीवित छन्, तबसम्म म पराजित हुने छैन। पहाडका ती डाँडाहरूले मलाई सिकाएको एउटै कुरा छ— जतिसुकै ठूलो बादल लागे पनि त्यसको माथि सधैं सूर्य चम्किरहेको हुन्छ। म त्यही सूर्यको खोजीमा छु, र मेरो यो यात्रा अझै अनन्तसम्म जारी रहनेछ......
यसरी, मेरो जीवनको पहाडी चरण समाप्त भयो, तर अधूरो सपना अझै बाँचिरहेको छ—मेरो भित्री ऊर्जा, आशा र संघर्षको प्रतीक। जीवनको यात्रा अझै चलिरहेको छ......
